တခါတခါသြားတတ္တဲ့ FACE SPA ေနရာေလးရွိတယ္။ ဆိုင္ရွင္ကလည္း ရြယ္တူေလာက္ပဲရွိအုန္းမယ္။ သူ ့အိမ္မွာ ဖြင့္ထားတာ။ အိမ္ဆိုင္ေလးေတြက သာမန္ဆိုင္ေတြ ထက္နည္းနည္းေစ်းမ်ားေပမယ့္ နာမည္ၾကီးဆိုင္ေကာင္းၾကီးေတြ လိုလည္းေပးရတာ မမ်ားဘူး။ ၾကိဳတင္ဘိုကင္ေတာ့လုပ္ရတယ္။ သူ႔ အခ်ိန္နဲ႔သူကြက္တိေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ဘာအားသာခ်က္ရွိလည္းဆိုေတာ့သူရဲ့ ဆိုင္လည္းလူမ၇ွုပ္ေတာ့ဘူး။ကာစတန္မာ ကိုယ္တိုင္လည္း ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေယာက္တည္းပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ၿဖစ္ခ်င္တာကိုယ္ေၿပာလို ့ရတယ္။ အခန္းသီးသန့္မွာ ကာစတန္မွာတစ္ေယာက္စာအတြက္ပဲ ေနရာကိုလုပ္ထားေတာ့ အေတာ္ကို ေနရာက်ယ္သလိုပဲ။ အိမ္ဆိုင္ၿဖစ္တဲ့အတြက္ သန့္ ရွင္းေရးကအစ ပိုတာ၀န္ၾကီးတယ္တဲ့။ သူယူလိုက္တဲ့ေငြနဲ ့တန္ေအာင္ ဆားဗစ္ကိုသူၿပန္ေပးရမယ္။ ဆိုင္ေနရာ မလို ၀န္ထမ္းမလိုတဲ့ အတြက္ ေစ်းက အၿပင္ထက္သက္သာတယ္။ မဆိုးဘူးဒီအိုင္ဒီယာ။
ေနာက္တစ္ခုက သြားေနၾက ဆံပင္ဆိုင္လည္းအဲ့လိုပဲ။ အရင္ကေတာ့နာမည္ၾကီးဆိုင္မွာ လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတယ္။ ခု အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ သူ႕ အမ်ိဳးသားေနာက္လိုက္လာပီး သူ႔ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာပဲဆိုင္ဖြင့္တယ္။ ပစၥည္းၿပည့္ၿပည့္စံုစံုနဲ့ သန္႔ရွင္းေရးလည္းသူ အကုန္လံုးသူပဲ သူလည္းဘိုကင္က အၿမဲထပ္ေနတယ္။၀င္ေငြအေတာ္ေကာင္းတယ္လို ့သိရတယ္။
မေန႔ က ေက်ာင္းကအၿပန္ ၿခံေလးတစ္ၿခံထဲမွာ လက္သည္းေၿခသည္းအလွၿပင္ဆိုင္ေလး ေၾကာ္ၿငာထားတယ္။ သူလည္းေသခ်ာတယ္ ဘိုကင္ၾကဳိယူရမယ့္သေဘာ။
တေလာက အလည္သြားတဲ့ေနရာက အိမ္ထမင္းဆိုင္ အိုင္ဒီယာေလးၾကိဳက္တယ္။ တေန့ကို ၂ တြဲပဲလက္ခံတယ္။ အိမ္ရဲ့ေအာက္ထပ္မွာ လုပ္ထားတယ္။ဆိုင္လို ့နာမည္မတပ္ထားဘူး ဘိုကင္လိုအပ္တယ္။ ဆိုင္ပံုစံမဟုတ္ပဲ အိမ္ထမင္းဟင္းပံုစံကို ကိုယ့္အိမ္အတိုင္းလုပ္ေပးထားတယ္။
စားပြဲထိုးမ၇ွိဘူး။စားခါနီးမွလာ တခါတည္းပူပူေႏြးေႏြး အဆင္သင့္ ေရေႏြးၾကမ္းထည့္ေပးတဲ့အခ်ိန္ကလြဲလို
အိမ္ရွင္ကထြက္မလာဘူး..အံမယ္ အဲ့မွာလည္း ဘိုကင္က အၿပည့္..။
ၿမန္မာၿပည္မွာ အိမ္ဆိုင္အလွၿပင္ဆိုင္ (သို႕) အၿခားေသာ လုပ္ငန္းလုပ္ၾကသည္ဆိုပါဆို႔ဘာလို ့မေပါက္လည္း
တို ့ၿမန္မာေတြ က ဆိုင္ၾကီးေတြကိုသာ ဘိုကင္လုပ္. ေဆးခန္းေလာက္သာဘိုကင္လုပ္ခ်င္တာ
ကိုယ္တိုင္အပါအ၀င္ သြားခ်င္ရင္ခ်က္ခ်င္းသြားလိုက္တာပဲမို ့လား။ ေနာက္တစ္ခုက အိမ္ဆိုင္ေတြက အိမ္မွာဆိုပီး ေစ်းေတာ့ သက္သာပါရဲ့ သန့္ ရွင္းေရးအားသာမွဳ ့. ပရို္က္ဗိတ္စီဆိုတာေတြ ကို ထည့္မစဥ္းစားၾကေသးဘူး ။ဒီမွာက ဆိုင္နဲ ့အိမ္ဆိုတာပဲ ကြာတယ္။ အိမ္ဆိုင္က ပိုပီးသန္ ့ရွင္း မွဳ ့ မွာပိုသာတယ္။
တိုက်ိဳက ၇ွင္းအိုကုဘိုက ယိုူးဒယားဆိုင္မွာၿမန္မာေတြ အထိုင္မ်ားတယ္။
ဆိုင္၀န္ထမ္းက ၀န္ထမ္း၀တ္စံုနဲ့ ခ်က္ေနတဲ့ယိုးဒယားၾကီးက Chef ၀တ္စံုနဲ ့မိသားစုဆိုင္လို မ်ိဳးေပမယ့္စားပြဲထိုးကလည္းစားပြဲထိုး၀တ္စံု၀တ္ထားတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္သန္႔ သန့္ကိုလည္း လွမ္းၿပီးၿမင္ေနရတယ္။ ေရာင္းလိုက္ရတာလည္း အုန္းအုန္းကိုထေနတာပဲ။
ေနာက္ေန႔
သြားေနၾကၿမန္မာဆိုင္သြားတယ္။ ဆိုင္၇ွင္အမၾကီး ဆြယ္တာအနီနဲ့ ဆံပင္ စည္းပီးဟင္းခ်က္ေနတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ငရုတ္သီးပုလင္း ၊ဆီပုလင္း ၊အိုးေတြက မဲေနတယ္။ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့ ေနာက္စားဖိုမွဳးက စြပ္က်ယ္လက္တိုရယ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ ့ ခ်က္ေနရင္း ထြက္လာပီး ရန္ကုန္ကလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာေတြ ့ရတဲ့ ဓတ္ဘူးအနီေ၇ာင္အကြက္လိုလိုေတြ(သိမွာေပါ့)
ထဲကေန ေ၇ေႏြးၾကမ္းလာထည့္ေပးတယ္။ ေစ်းၾကီးလို ့လို မေၿပာနဲ့ ဂ်ပန္က used ဆုိင္ေတြ မွာ
ကုန္တိုက္ကေန လွည့္၀င္တဲ့ ပစၥည္းအသစ္ ေစ်းသက္သက္သာသာေတြ တပံုၾကီး။
အဲ့ဆိုင္က လူေတြက ဂ်ပန္ေရာက္တာမေန႔ တေန႔ က လူေတြ မဟုတ္ မ၇ွိဘူးဆို အနွစ္ ၃၀ေလာက္နားနီးပီ..
ထြက္လာပီးစကားေၿပာလိုက္ ၿပန္၀င္ခ်က္လိုက္ ဟင္းခြက္လာခ်လိုက္။ ေပးရတဲ့ေစ်းကလည္းဂ်ပန္ဆိုင္ေတြနဲ့ တန္းတူ တခါတခါ ပိုေတာင္မ်ားတယ္။
ၿမန္မာစိတ္လို့ ေတာ့မေၿပာနဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ေနတာေလ။ တစ္ခါတစ္ခါ ဆရာသမားေတြကို ၿမန္မာအစားအစာဆိုပီးဧည့္ခံဖို ့ေခၚသြားလို ့ရမယ့္ဆိုင္က နည္းလြန္းတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ၿမန္မာဆိုင္ ၿမန္မာအစားအစာဟာ ၿမန္မာလူမ်ိဳးညဘက္ ကာ၇ာအိုေက လာဆိုဖို ့ေလာက္ပဲ အဆင့္က ရွိေသးတယ္။ မသြားခ်င္မသြားနဲ ့ေပါ့လို ့ေတာ့ အလြယ္မေၿပာပါနဲ ့ကြယ္။ အားေပးခ်င္တဲ့စိတ္တစ္၀က္ စားခ်င္တဲ့စိတ္တစ္၀က္နဲ့ သြားေနၾကကိုး။။။
ရန္ကုန္မွာဘ၀ရပ္တည္ဖို ့အတြက္ တနၤလာကေနေသာၾကာ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ ဘ၀၇ွင္သန္ဖို႕ အတြက္ေတာ့ စေနတနဂၤေတြဆို အပင္ေတြစိုက္ပါတယ္။ ၿမစ္ၾကီးနားက ပန္းဥပင္(ေထာင္းစားရန္)
ကေနစလို ့ မံုရြာ ဘက္က ဆူးပုတ္ ကစ စိုက္ထားပါတယ္(ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ စိုက္ပ်ိဳးေရးသမားပါ)။ (ေၿပာစရာဆိုလို ့) တီေကာင္တို႔ ေမွ်ာ့တို႔ ကၽြတ္တ႕ို ေတာ့ ေသမတတ္ေၾကာက္ပါတယ္။
ရန္ကုန္ၿပန္ရင္ ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့အသီးအရြက္ေတြနဲ႔ အလုပ္အားရက္ေတြမွာ အဲ့လို အိမ္ထမင္းဆိုင္ေလးေတာ့ ဖြင့္ခ်င္သား။ ဘိုကင္ကိုေတာ့ အြန္လိုင္းကေန လွမ္းယူထားၾကေပါ့ ဘယ္လို္လည္း။
ခုရွိတဲ့၀ရန္တာမွာ စိုူက္ထားတာေလးေတြ
နံနံပင္ကအဲ့ေလာက္ ဆိုရင္ဂ်ပန္မွာယန္း ၂၀၀ေလာက္ေပးရတယ္။ပီးေတာ့လိုသေလာက္လည္းမရဘူး။
ပူစီနံကေတာ့ ၁၅ရြက္ေလာက္ဆိုရင္ ယန္း၂၀၀။ ပူစီနံက မာလီဘူးမိုဟိတို အတြက္ ထားတာ.။ ကိုယ့္ပူစီနံကသူငယ္ခ်င္းေပါင္းစံုအတြက္ ပ်ိဳးေပးရတာလက္မလည္ဘူး။
ၾကည္ၾကည္
