Showing posts with label ေရာက္တတ္ရာရာ. Show all posts
Showing posts with label ေရာက္တတ္ရာရာ. Show all posts

Friday, July 1, 2011

ကၽြန္မ ေၾကာက္တဲ႔ ဗီယက္နမ္ : ရီရေအာင္လားဟယ္

ေစာနက ရင္သားကင္ဆာစစ္ခါနီးေၾကာက္လိုက္ရတာဆိုတာကို ကၽြန္မပို႔စ္တင္မိပါတယ္။ ခုပဲ ၿပန္ဖ်က္လိုက္တယ္။ ဘာမွ မဟုတ္ပဲ အားလံုးစိတ္ပူမွာဆိုးလို႔။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ ေပ်ာ္စရာေလးေတြပဲ ေရးခ်င္တယ္။ ကဲ လာေလ့ေရာ့ဟယ္။

ဗီယက္နမ္သူနွင့္ကၽြန္မ

ကၽြန္မဒီတစ္ခါေက်ာင္းၿပန္တတ္ခါနီးေပါ့ (2009)။
 အင္တာေနရွင္နယ္အေဆာင္မွာေနရတယ္ရွင့္။ ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္တန္းအလိုက္ ၿပန္ေလ႔လာဖို႔ကို ေနာက္ႏွစ္အပတ္ဆိုရင္ ယခုေနရာကေန က်ဴရွဴးကၽြန္းကိုသြားရမယ္ေပါ့ေလ။ ရန္ကုန္မွွာ လယ္ဗယ္ကိုၿဖည့္ေတာ့ လယ္ဗယ္ ၁ ႏွင့္ ၂ ကတိုက်ိဳ၊  ၃ ဆိုအိုဆာကာ ေပါ့ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မက လယ္ဗယ္ ၁ လို႔ၿဖည့္ရင္ ငါစာလုပ္ရလိမ့္မယ္။ ၂ ေလာက္နဲ႔ပဲ ၿဖည့္ၿပီး ၂ လေလာက္ေတာ့ နွပ္မယ္။ တုိက်ိဳမွာလည္း ေနခ်င္တာကိုး။ ေန႔တိုင္းအၿပင္ထြက္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကူူးနဲ႔ကိုယ္ေပါ့။ လာခါနီးလည္းၾကေရာ လယ္ဗယ္ ၂ က ယခုနွစ္မွစၿပီး က်ဴးရွဳးကႊ်န္းကို သြားရမယ္တဲ့ ။ တိုက်ိဳသြားခ်င္တဲ့သူ ခုေတာ့အိုဆာကာထက္ ပိုၿပီးေတာက်တဲ့ ေနရာသြားရေတာ့မယ္ဆိုၿပီးလူက ဟာ ...ကနဲပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ သူမနဲ႔ေတြ႔ခဲ႔ပါေတာ့တယ္။

နိ္င္ငံတကာ ေက်ာင္းသားေတြစံုၿပီး meeting လုပ္တိုင္း သူတို႔က ဦးေဆာင္ခ်င္တယ္။ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ထေၿပာတယ္။ ၿငင္းတယ္ ။ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကိုလက္ခံတယ္။ ပြဲတစ္ခုခု ဘယ္သူမ်ားလိုက္မလည္း။ ၃ ေယာက္ပဲရပါမယ္ဆိုရင္  သူ႔နိုင္ငံက ၃ ေယာက္စလံုး လက္ညွိဳးေထာင္တယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကို ဘယ္သူမွ မၾကည့္ဘူး ။ ကိစၥ မရွိ။တို႔ၿမန္မာမ်ားစည္းလံုးသည္။သြားခ်င္တဲ့ေနရာ အုပ္စုလိုက္ လစ္ၾကတာပါပဲ။
သူ႔ကို သတိထားမိခဲ့တယ္ အသားၿဖဴၿဖဴ ။ မ်က္နွာကေတာ့ ဒီေလာက္မလွ။ ကိုယ္လံုး အေနထားလည္း ပိန္ပိန္ထဲကမဟုတ္ ၀၀ထဲကေတာ့မဟုတ္။ သူက ဂ်ပန္စာကို နာဂိုယာေတြ ေလ့လာထားသည္တဲ့။ တစ္နွစ္ တဲ့။coordinatorေၿပာၿပထား၍ထင္သည္။ သြားၾကမယ့္သူ ၃ ေယာက္မွာ ၿမန္မာ၂ ေယာက္ သူတစ္ေယာက္ေပါ့ဟု သူကလည္းသိထားသည္ထင္သည္။ သူနဲ႔အတူတူသင္မည့္ သူ ကၽြန္မဆိုတာပါ။ တစ္ခြန္းမွ သိပ္မေၿပာသူ ကၽြန္မကိုလည္း ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ဆိုတာ အရမ္းသိခ်င္ေနပံု။
ဒီလိုနဲ႔ တေန႔ ဓတ္ေလွကားထဲမွာ စေမးလာသည္။ ကၽြန္မကလည္းသူတအားကိုု ဂ်ပန္စာရထားသည္လို႔ သူ႔အသိုင္း၀ိုင္း က ေၿပာၿပထားလို႔ အမွန္ေၿပာရရင္ အေဖာ္ရၿပီလို႔ေတာင္ေတြးထားတာ။ လက္ရွိမွ ကၽြန္မက စာၿဖင့္အဆက္ၿပတ္ေနသူ။
နွွွွွႈတ္ဆက္စကားၿဖင့္ေတာင္ စကားကိုမစပဲ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းေမးလာသည္က
နင္ဘယ္ေလာက္ ဂ်ပန္စာတတ္သလည္းတဲ့။ ကဲ... ေမးလာတဲ့ပံုကို ၾကည့္လိုက္ကတည္းက သူ႔လယ္ဗယ္ခန္႔မွန္းလို႔ ရသြားသည္။ နည္းနည္းပါးပါးပါ လို႔ေၿဖလိုက္သည္။  သူက ဆက္္၍
ခန္းၾကီးေရာ ဘယ္နွစ္လံုးရလည္း တဲ့။  ကၽြန္မက စလိုက္မိသည္။ ၃ လံုးလို႔ ichi . ni san  ေပါ့ တစ္ ဆိုရင္တုတ္ တစ္ေခ်ာင္း၊ နွစ္ဆိုရင္ တုတ္  ႏွစ္ ေခ်ာင္း ၊ သံုး ဆိုရင္ သံုုး ေခ်ာင္းပဲ ဆြဲရတာေလ။ သူနည္းနည္းစိတ္ဆိုးသြားသည့္ပံု ။သူက အထင္ေသးေနတာကိုးလို႔ ။ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ္က လွ်ိဳရတာေပါ့ ဟတ္ဟတ္။

ေနာက္မေတြ႔မိ ။ ဒီလိုနဲ႔စာသင္မည္႔ေနရာသို႔  ေရာက္သြားသည္။ စစခ်င္းဆရာမက အရည္အခ်င္းစစ္ေလးလုပ္လိုက္ခ်င္သည္တဲ့။ ဒီ ၃ ေယာက္တည္းကိုမ်ား ဆရာမကလည္းေပါ့။ သူက ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုး ဘယ္အခ်ိန္ထိ စာေမးပြဲ ေၿဖဖူးလည္းထပ္ေမးလာသည္။ ကၽြန္မလည္း ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ၾကာၿပီလို႔ပဲ ေအးေအးေဆးေဆးေၿဖေရာ ..

မနက္စစ္ ညေန အေၿဖ ေၿပာမည္ေပါ့ ။ဆရာမက အမွတ္ေတာ့မေၿပာ။ စာစစ္ၿပီးေတာ့ ဆရာမက ေခၚေတြ႔သည္။ ကၽြန္မကို ဒီမွာဆက္သင္မလား။ တိုက်ိဳေရႊ႔႔တာမ်ားေကာင္းမလား။ coordinator ကိုၿပန္ေမးမည္ေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီမွာပဲ ေနပါ့မယ္။ တိုက်ိဳလည္းမေရႊ႔နိုင္ေတာ့ပါလို႔။ တၿခားေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ား(ၿမန္မာ)မ်ားကေတာ့စိတ္၀င္စားေနၾကသည္။ ကၽြန္မဗရုတ္က်ထားတာသိၾကသလို ေနရာတကာစြာက်ယ္စြာက်ယ္ လုပ္ေနသည့္သူ႔ကို သထိထားမိေနၾကတာေရာ ။ ကၽြန္မ ကိုယ္ေရ မေသြးေသးဘူးေနာ္။ ္ ေကာင္းခန္း က မေရာက္ေသးဖူး ဆက္ဖတ္အုံး.

ဒီလိုနဲ႔ အေၿဖကို သူက ဆရာမကိုေမးေတာ့သည္။ ၁၀၀မွာသူက ၄၆ မွတ္ တၿခားၿမန္မာေက်ာင္းသူက ၇၀ေက်ာ္ ကၽြန္မက ၉၆ အဲ့ဒီ့မွာသူ မ်က္နွာပ်က္ၿပီး ကၽြန္မဟာ သူ႔အတြက္ မ်က္မွန္းက်ိဳးစရာ ၿဖစ္သြားေတာ့သည္ပါပဲ။
စာေတြသင္ၾကသည္။
သူဟာ အီကိုဌာန က ဆရာမတဲ့ အသက္ကေတာ့ ၂၈ ။ ငယ္ရြယ္သူမို႔ ကၽြန္မခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရီစရာေလးေတြလည္းၿဖစ္ၿဖစ္လာတယ္။
သူက ၿမန္မာကို မသိဘူးရွင့္။ သူတို႔ ဟာလည္း ကြန္ၿမဳနစ္ကေန ေၿပာင္းလာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကလည္းဆုိရွယ္လစ္က ေၿပာင္းလာတယ္။ သူတို႔ဟာ တိုကင္နဲ႔အစားအေသာက္ကိုတန္းစီ ယူၿပီး
အစားကိုစားခဲ႔ရတယ္လို႔ ေၿပာၿပပါတယ္။ ဒီေတာ့ ၿမန္မာကိုလည္း အဲ့လိုပဲ သူထင္ေနခဲ့ပံု။ ယခုအခ်ိန္မွာ ဗီယက္နမ္ရဲ႔တိုးတတ္ပံုကို သူကေၿပာသလို ၿမန္မာသတင္းဟိုဖတ္ဒီဖတ္ေလာက္နဲ႔ သူဟာ ၿမန္မာကို အထင္ေသးေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာမက ၿမန္မာၿပည္ဟာ ဘာမွ မရွိတဲ့နိုင္ငံမဟုတ္။ စားေရရိကၡာ ၾကြယ္၀တဲ႔နိုင္ငံလို႔ရွင္းေပမယ့္သူက သူတို႔နိုင္ငံဟာဆင္းရဲခဲ့တယ္။ ခု သူတို႔နိုင္ငံမွာကၽြန္မတို႔နိုင္ငံမွာ
မ၇ွိတာေတြရွိေနၿပီဆိုေတာ့ ။ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၿမန္မာၿပည္ဟာ ဆင္းရဲမယ္ပဲ... ေပါ့ ။

တေန႔ကၽြန္မသူ႔ကို ခြင့္လြတ္လိုက္မိတာက ။ သူဟာ ငယ္ငယ္က ၅ နွစ္သမီးမွာ ငွက္ေပ်ာ္သီးနဲ႔ပဲ ထမင္းစားခဲ႔ရတယ္လို႔ေၿပာလာပါတယ္။ ကၽြန္မ နားလည္ေပးလိုက္နိုင္တယ္။ တၿခားေသာ ၿငိွၾကတဲ့အေၾကာင္းရာေတြကေတာ့ မ်ားၾကီးပါပဲ ။ သူက ရတာနာဆိုတာေတာင္ ေသခ်ာနားလည္ပံုမရပါဘူး။ ၿမန္မာၿပည္ရတာနာေတြ ရွိတယ္ေၿပာေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းေလာက္၊ ပုလဲေလာက္သာသိသူ။ ၿမန္မာၿပည္မွာမ်ားၾကီးလို႔ေၿပာရင္ ယံုတာမဟုတ္ ။ ဒီကေလးမနဲ႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတယ္။

ရီစရာကို အဓိက ထားေၿပာရရင္ သူက ကၽြန္မကို ဗီယက္နမ္မွာဆို ေယက်ာ္းရမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။
ဟယ္ဟုတ္လားဆိုေတာ့ အင္းတဲ့ အသားကလည္းမဲတယ္တဲ့။ လူကလည္း၀တယ္တဲ့။ ေယက်ာ္းဘယ္လိုရသလည္းတဲ့။ သူက အသားအရည္က ၀င္းေနတာကိုး ။ပိန္ဖို႔လည္းအၿမဲ က်ိဴးစားေနပံု။
ဗီယက္နမ္ေယက်ာ္းေတြက မိန္းမဆိုလွမွတဲ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မကလည္းမေနနိုင္။
 ဟင္သူတို႔ၾကေတာ့ရုပ္ဆိုးၿပီးေတာ့လို႔ ေၿဖလိုက္ေတာ့ သူက ေအာင္မယ္ ငါ့ေယက်္ားက ေခ်ာေခ်ာေလး တဲ့။
ဓတ္ပံုၿပလာပါတယ္။ ေသခ်ာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဟုတ္တယ္ေတာ့ ကၽြန္မၿမင္ဘူးသမ်ွ ဗီယက္နမ္ ထဲမွာေတာ့အေတာ္ကို ေၿပၿပစ္ၿပီးေခ်ာတယ္။
သူ႕ေယက်ာ္းက ၿပည့္လည္းၿပည့္စံုတဲ့ပံု။သူက ဘယ္လိုရေအာင္ ယူရတယ္ဆိုတာပါေၿပာထားတာ။ မေနာ္ေဖာ္ရဲ႔ ပိုစ့္ကို ဖတ္ၿပီးကတည္းက ဒါကို ေရးခ်င္ေနတာ။
ဒါနဲ႔သူက နင္တို႔ ၿမန္မာေယက်ာ္းေတြလည္းမေခ်ာပါဘူးတဲ့။ အခုကၽြန္မတို႔ နဲ႔က
 စိုက္ပ်ိဳးေရးက ဆရာေလးတစ္ေယာက္ပါတယ္။ကၽြန္မတို႔ထဲမွာ သူကလည္းအေတာ္ေလးမဲရွာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ကၽြန္မက ဟယ္သူ႔ကိုေတာ့ မၾကည့္ပါနဲ႔ဟယ္။ ငါတို႔ၿမန္မာအမ်ိဳးသားေတြက မိန္းကေလးကို လွတာထက္၊ မရွပ္မေပြ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ သူကို ပိုၾကိဳက္ၾကပါတယ္လို႔ေၿဖေရာ။

သူက ထပ္ၿပီးကၽြန္မကို နင္က ကံေကာင္းပါတယ္။ တစ္ကယ္ေၿပာတာ ငါတို႔နိုင္ငံမွာဆို လံုး၀ ေယက်ာ္းရမွာမဟုတ္ဘူးပဲ ထပ္ေၿပာလာေတာ့ ၾကည္ၾကည္လည္း၀မ္းနည္းလာပါတယ္။ ေအးဟယ္ ငါၿမန္မာၿဖစ္ရတာ ကံေကာင္းတာေပါ့။ ငါ့ကို ယူမယ့္လူလည္းရွိတယ။္ ခေလးေတာင္ေမြးၿပီးၿပီဟ လို႔ပဲ ၿပန္ေၿပာလိုက္တယ္။

အဲ့ဒီညက အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ကိုကိုေရ ေက်းဇဴးေနာ္လို႔ဆိုေတာ့ အိမ္က လူက ဟ ဘာၿဖစ္တာလည္းတဲ။့ ကၽြန္မကို ယူလို႔ေလ လို႔ပဲ ကၽြန္မ ေၿဖမိလိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဇတ္လမ္းက မၿပီးဘူးရွင့္။ ေနာက္ေန႔သူက ကၽြန္မ အမ်ိဳးသားပံုၾကည့္ခ်င္တယ္တဲ့။ ဟာ ခက္ၿပီ ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါနိုင္ခ်င္တယ္ ။ ကဲ..ဆိုၿပိီး တၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီက အၾကံ၀ိုင္းေတာင္းတာေပါ့ ။

အၾကံက
သူ႕ေယက်ာ္းပံု အရင္ၾကည့္ ။
မေခ်ာရင္ ကိုယ့္ ခ်စ္ခ်စ္ပံုပဲၿပ။
ေခ်ာရင္ ေနာက္တစ္ပံုၿပ ကို္ယ့္ခ်စ္ခ်စ္ပံု မထုတ္ၿပနဲ႔တဲ့ ။ ...ကဲ အဲံဒီ့ေနာက္တစ္ပံုရဖို႔ကို တညလံုး ဟိန္းေ၀ယံ သိပ္မေခ်ာတဲ့ပံု ယူသြားရင္ေကာင္းမလား။ လြင္မိုး ပိန္တုန္းကပံုယူရင္ေကာင္းမလားေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ၿမန္မာ ၅ ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၾကတာေပါ့။

ေနာက္တစ္ေန႔ၾကေတာ့ သူက သူ႔ေယက်ာ္းပံုကို ေသခ်ာၿပပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္းေသခ်ာၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဟယ္ေခ်ာတယ္ေတာ့ေပါ့။ ဒါနဲ႔ သူ က ကဲ နင့္အမ်ိဳးသားပံုၿပဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ပါမလာဘူးေပါ့ ။ အတန္းထဲ ၃ ေယာက္ထဲရွိတာ ဆရာမပါသိတယ္ ဒီကိစၥက ။ သူ က ကၽြန္မကို စိတ္ဆိုးတဲ့ပံု။

ညေနပိုင္းအတန္းလည္း၀င္ေရာ လိုအပ္လို႔ laptop ဖြင့္လိုက္ေတာ့ screen ေပၚမွာ ကၽြန္မက အိမ္က လူနဲ႔ခေလးေတြပံုတင္ထားမိတာကိုး ..သူက အတင္းေၿပးလာၿပီး ၾကည့္ပါတယ္။ ကၽြန္မ လြင္မိုး ပိန္တုန္းက ပံုမၿပလိုက္ရဘူး သူၿမင္သြားၿပီ။ အိမ္က အညာသားပံု။

သူက တံေတြးကို ၿမိဳခ်လိုက္တယ္။ အင္း မဆိုးပါဘူးတဲ့ ။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မသူနဲ႔ ၂ လခြဲပဲ တူတူစာသင္ၿပီး မိခင္တကၠသိုလ္ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ဗီယက္နမ္မဆို လန့္လည္းလန္႔ အေပါင္းအသင္းလည္းမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲ့မွာခ်စ္စရာေကာင္းၿပီးၿမင္ဖူးသမွ် ဗီယက္နမ္မထဲမွာ အေခ်ာဆံုး လို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ခင္ခင္မင္မင္ အရမ္းေပါင္းပါတယ္။ ကၽြန္မကအစပိုင္းက အင္တင္တင္ပါ။ ေနာက္ေတာ့ ခင္သြားၾကတယ္။ သူ႔ကို ဒီအေၾကာင္းေၿပာၿပၿပီး ဒါေၾကာင့္ ယူ႔ကို စေတြ ႔တုန္းက ခင္ဖို႔ကို ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ဆိုေတာ့ အဲ့ေကာင္မေလးက ရီလိုက္တာ ၿပီးေတာ့ေၿပာရွာပါတယ္။ ကၽြန္မေတြ႔ဖူးလိုက္တဲ့သူက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္လို႔မွတ္္ပါဟယ္တဲ့။  ခုဗီယက္နမ္မေလးလား ကၽြန္မမို႔လို႔ေက်ာင္းမလာရင္ အိမ္အထိ လိုက္လာတတ္သူ။



ကဲ ..
တစ္ေလာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖုန္းေၿပာေတာ့ ဒီအေၾကာင္းၿပန္ေၿပာၿပီး ဒီပို႔စ္ကို ေရးခ်င္လာတယ္။


Thursday, February 24, 2011

ၿမန္မာ့ ရန႔ံ (အေဆာင္ေနဘ၀အမွတ္တရ)

ကၽြန္မတို့ေနတဲ့ဘက္က ခုရက္ပိုင္းအေအးေပါ့လာပါၿပီ။ ေနလို႔ထိုင္လို့ေကာင္းလာတယ္။ခုဆိုမက္မန္းပန္းေတြပြင့္ၿပီ။ ေနာက္လကုန္ေလာက္ဆိုဆာကူရာေတြပြင့္ေတာ့မယ္။ ရာသီဥတုေလးကေႏြးလာၿပီဆိုေတာ့
အသီးသီးအခန္းတံခါးေလးေတြ လည္းေလေကာင္းေလသန့္
၀င္ဖို့ကိုၾကာၾကာဖြင့္ၿပီေပါ့။ ေႏြရာသီဆိုရင္ အခန္းတံခါးေတြ ဖြင့္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေဆာင္မွာစာေလးေတြလိုက္ကပ္ၿပီ။ ၿမန္မာၿပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ေႏြရာသီၿဖစ္ပါ၍ မီးၾကြင္းမီးက်န္မ်ားဂရုစိုက္ပါေပါ့။
ဒီမွာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားသို့ ေႏြရာသီေရာက္ၿပီၿဖစ္ပါ၍ အခန္းတံခါးမ်ားဖြင့္ၾကေတာ့မည္ၿဖစ္ပါသည္။ ၀ရန္တာသို့ထြက္၍ဖုန္းၾကာၾကာေၿပာၿခင္း၊ တီဗီအသံက်ယ္က်ယ္ဖြင့္ၿခင္းမ်ား ဂရုၿပဳၾကပါတဲ့ (ခုက ေဆာင္းမကုန္ေသးပါ၊ ေႏြဦးရာသီေတာင္မေရာက္ေသးပါ) အဲ့လိုဆိုေတာ႔ရန္ကုန္ကိုသတိရတယ္။ရံုးကညီမေလးတစ္ေယာက္က မမရယ္ ေဘးအိမ္ေတြက မီးလာတာနဲ့သီခ်င္းေတြက်ယ္ၾကီးဖြင့္.နားရက္ဆို ကာရာအိုေက တေနကုန္ဟဲံတာဆိုလို့ အင္းဒီလိုမ်ိဳးေတြကအစ တို့ေတြေဘးပတ္
၀န္းက်င္ကိုသတိထားေပးရမွာေလးေတြပဲလို ့အၿမဲေတြးမိတယ္။
ၾကည္ၾကည္ေနတဲ့ အခန္းရဲ့ ဘယ္ဖက္က တစ္ေယာက္က ေယက်္ားေလး တစ္ဘက္က မိန္းကေလး. ေကာင္မေလးက လည္းစေနတေနဂၤေႏြဆိုရင္ ေကာင္ေလးလာလည္တယ္ထင္ပါရဲ့။  တခါတေလ ကိုယ့္မွာတံခါးမဖြင့္ရဲဘူး ။သူတို့က သူတို ့အခန္းတံခါးဖြင့္ထားခ်ိန္ ကိုယ္က
၀ရန္တာပန္းပင္ေရေလာင္းခ်ိန္တိုက္ဆိုင္ရင္ ...အင္း....ဒီေလာက္ပဲေၿပာမယ္။
အံမယ္ဒီဘက္က ေဆးေက်ာင္းသား ကိုယ္ေတာ္ကေတာ ့သူေဆးလိပ္ေသာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္
ေခ်ာင္းအရင္ဟန့္တယ္။တံခါးဖြင့္ထားရင္ ကိုယ့္တံခါးေၿပးပိတ္လို ့ရေအာင္ ေလတိုက္တဲ့ေနရာဆိုေတာ့  တံခါးေတြဖြင့္ထားလို့ကေတာ့ ေဆးလိပ္နံကကိုယ့္အခန္းထဲ ထိေရာက္တတ္တာကိုး။
ေၿပးေၿပးၿပီးတံခါးပိတ္တာကို သူက  သေဘာေပါက္တယ္ ထင္တယ္။
သူကလည္း ေကာင္မေလးလား ဒယ္လီဗာရီဆားဗစ္လားေတာ့မသိဘူး တခါတခါ စိတ္ညစ္တယ္။
ဒီနို္င္ငံၿခားသူကလည္း ဂ်ပန္စကားတတ္ေနေတာ့ ေၿပာသမ်ွအကုန္နားလည္။ 
 ဒီမွာေတာ့ ဓတ္ပံုနွင့္တကြ ေစ်းနွုန္း  အခ်ိန္ ဆားဗစ္ ပါ စာတိုက္ပံုးထဲမွာ လာလာထည့္သြားတာကိုး။(အေဆာင္ေနဘ၀ကိုေပၚလြင္ေအာင္ေရးခ်င္လို့ ထည့္ေရးမိတာပါ။)
နိုင္ငံၿခားသားနာမည္ဆိုေတာ့ မိန္းခေလးမွန္း ေယက်္ားေလးမွန္းဘယ္သိၾကပါ့မလည္း။ တခါကဆို ရင္
htoo ko oo (ေရွ့နာမည္လႊဲထားပါသည္)  ဆိုတာ အို က ၃ လံုးမို့ လား အံမာ အေဆာင္ကနာမည္ကပ္သူက
အို ၃ လံုးမၿဖစ္နို္င္ဘူုးဆိုၿပီး သူတို ့ဘာသူတို ့ၿပင္တယ္တဲ့ Htoo  Ko Do တဲ့...ထားပါေတာ့..
အဲ့လိုၾကေတာလည္း လူငယ္ တစ္ေယာက္တည္းေနေပမယ့္ အခန္းကလည္း ၃ နွစ္ေက်ာ္နီးပါးေနထားတာတဲ့။ သူေၿပာင္းလို့ေနာက္ထပ္ လာမယ့္သူကေဆးလိပ္မေသာက္တတ္ရင္ သူ့ ေဆးလိပ္နံေတြအခန္းမွာစြဲက်န္ခဲ့မွာဆိုးလို့တဲ့။ ေတာ္တယ္ ေနာ။္ ဒါေၾကာင့္လည္းဂ်ပန္ေတြရဲ့တစ္ခ်ိဳ့စိတ္ဓတ္ေလးေတြကို သေဘာက်တာ။
ခက္တာက အေရွ့ေတာင္အာရွသူဆိုလို့ ကၽြန္မကတစ္ေယာက္တည္း ။ ေညွာ္စုပ္စက္က
၀ရန္တာဘက္မွာဆင္ထားေတာ့ ကၽြန္မဟင္းခ်က္ခ်ိန္ဆိုရင္သူတို ့အၿပင္ထြက္သြားတာသတိထားမိတယ္။
ငပိေက်ာ္ေတြဘာေတြ ေက်ာ္ခ်ိန္ဆိုရင္ ေပါ့။
ေက်ာင္းမွာအစားမ်ားေပမယ့္ ေက်ာင္းကိုလည္း ကိုယ့္ငပိေက်ာ္ယူမသြားရဲဘူး။ လက္ဖက္ကို ငံၿပာရည္
နဲ့နပ္တာေတာင္ယူမသြားရဲဘူး။ စ မွာေနတဲ့သူေတြ မေလးမွာေနတဲ့သူေတြ ကို အားက်တယ္။ ဖဘမွတင္လိုက္ရင္ ဟင္းေတြက ၿမန္မာၿပည္ထက္ေတာင္ ၿမန္မာလို ပိုက်သလိုပဲ။  ကိုယ္ဟင္းခ်က္တဲ့ေန့ဆိုသူငယ္ခ်င္းေတြ လာမယ္ဆိုရင္ေတာင္ နာရီ ေတာ္ေတာ္ခြာခ်ိန္းရတယ္။  မခံနိုင္ၾကဘူးကိုး။ဂ်င္ဂ်စ္ခန္တို့၊ ရွရာပိုဗာတို႔ မ်ိဳးေတြ ကိုး။ ခ်က္ထားတဲ့ဟင္းေတာ့စားၾကတယ္ ဟြန္း....
.ငပိေက်ာ္ဗူးေတြ  အကုန္သိမ္း အနံစုပ္စက္ဖြင့္ၿပီးေတာ့ အေမႊးဖေယာင္းတိုင္ထြန္းအဲ့လိုလုပ္ရတယ္။ ဂ်ပန္ေလ.. မီးဖိုက်ဥ္းက်ဥ္း အိပ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္း ေရခ်ိဳးခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြကိုး။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္သူငယ္ခ်င္းေတြ လာလည္လို့ အိပ္ၾကတယ္ဆိုရင္ ေနရာမေလာက္လို့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အလွည့္က် မတ္တပ္ရပ္အိပ္ၾကတာကိုး...း)..

ဟိုဘက္အိမ္က ဘာဟင္းခ်က္လည္းအကုန္သိ ။ဒီၾကားထဲဆီသတ္နံေလး ငံၿပာရည္ေက်ာ္ေလးဆိုပိုဆိုးေပါ့။
တေလာက ၾသဇီနဲ့ ဂ်ပန္ဖိုင္နယ္ပြဲေပါ့ ။ အဲံ႔ဲမတိုင္ခင္ကတည္းက ေဘးခန္းကေကာင္မေလးရဲ့ ကဲတဲတဲ အသံေလးေတြ ေနာက္ ညာဘက္က အခန္းက မိုးခ်ဳပ္မွာၿပန္လာ သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚလာ ေသာက္ၾက စားၾကတဲ့အသံေတြ၊  ေပပါကလည္း တင္ရမယ့္ရက္က နီးလာ ေက်ာင္းလည္းမသြားအိမ္မွာပဲယူလုပ္ေနေတာ့ စိတ္ကလည္းနည္းနည္းညစ္ေနၿပီ။
အဲ့ေတာ့ေဘာလံုးပြဲ လာၾကည့္ၿပီးေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္ၾကတာကို မခံစားနိုင္ေတာ့ဘူး....
အၾကံကုန္လာတယ္။
 ဒီလူစုကိုဘယ္လိုခြဲရမလည္းေပါ့..
 အိပ္ခန္းတံခါးပိတ္ ၿပီး မီးဖိုတံခါးဖြင့္... ေလစုပ္စက္ဖြင့္
မ်က္နွာကို မက္စ္ တပ္. ေခါင္းကိုေပါင္း ။ တရုတ္ကားေတြ ထဲကလို ေလဘယ္ဘက္တိုက္လည္းထြက္ၿပီးစနည္းနာ ...အိုေခ...
  ဒါနဲ့စစခ်င္း  ေလစုပ္စက္ဖြင့္ မိုးကခ်ဳပ္ေနၿပီ။


 ၾကက္သြန္ၿဖဴကိုဆီသတ္ ၿပီးေတာ့ ငရုတ္သီးထည့္ လူလည္းတၿဖည္းၿဖည္း
မႊန္္လာၿပီ။ေနာက္ေတာ့ ငံၿပာရည္ေလးကို တစ္ဇြန္းခ်င္းကို ထည့္တာ။
. တံခါးပိတ္သံၾကားရၿပ။ီ ဒါနဲံ့ ကိုယ့္ရဲ့ မီးဖိုတံခါးကို ဟထား
ေနာက္ထပ္ၿပီးေတာ့  ဆီမ်ားမ်ားထည့္ေနာက္ေတာ့ ငပိအတံုးလိုက္ေက်ာ္လိုက္တာေပါ့ ...၁၀မိနစ္ပဲေစာင့္ဟြန္းဟြန္း....
 သူတို့ အခန္းတံခါးဖြင့္သံၾကားတာနဲ ့ကိုယ့္တံခါးအေၿပးသြားပိတ္...အေပါက္ကေနအၿပင္ကိုေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့. သူတို့  ၿပန္ၾကေလၿပီ္။  စားစရာေတြ အလ်င္အၿမန္သိမ္းသြားၾကတယ္ထင္တယ္။ ဘီယာဘူးသယ္တဲ့သူက သယ္။ အာလူးေက်ာ္ထုတ္ေတြကို အမွိုက္အိတ္သစ္ထဲ သိမ္းက်ံဴးထည့္ၿပီးေနရာေၿပာင္းၾကတဲ့ သေဘာ။
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေရာ.. ပုဇြန္ေတာင္တံတားနားက ငံၿပာရည္စက္ရံုထဲေရာက္ ေနသလားပဲ.
သူမ်ားကိုဒုကၡေပးခ်င္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္းမိုးၾကီးခ်ဳပ္မွေခါင္းေလ်ွာ္ ေရၿပန္ခ်ိဳးရတယ္။
..ေနာက္ေန့မနက္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက မွန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္နွာက အဖုေလးေတြ  ဆိုတာ နီရဲၿပီးတင္းေနတာပဲ............
picture from google.

ၾကည္ၾကည္

ေက်းဇူးစကားဆိုပါရေစရွင္။ အလည္လာတဲ့သူအေရအတြက္ေလးေတြ တိုးတိုးလာတာေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္မ စာပိုေရးခ်င္လာပါတယ္။

Thursday, February 17, 2011

ဘာသာစကားနွင့္ ေပ်ာ္စရာမ်ား

ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ထဲမွာ ဒီကိုလာေတာ့ ဂ်ပန္စာအေၿခခံကေနစၿပီးသင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါတယ္ေလ။
သက္ဆိုင္ရာတကၠသိုလ္ကိုမသြားမီ  အေဆာင္မွာ ၂ လနီးပါးအတူတူေနရေတာ့ ညဘက္သူတို့ေတြနဲ႔
စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းေၿပာရင္ တ၀ါး၀ါး။

ဂ်ပန္အစားအစာ  ဆူရွီတို့ ဆရွိမိတို ့ကေတာ့ ခုေခတ္မွာ အကုန္လိုလိုသိၾကမွာပါ. ဆူရွီက ငါးနဲ့ထမင္းနဲ့ဆုပ္ထားတဲ့ အရာ
ဆရွိမိက ေတာ့ ငါးအစိမ္းလႊာေပါ့ကြယ္  တိုတိုေၿပာရရင္
ဂ်ပန္စာစ သင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေသခ်ာမေခၚတတ္ၾကဘူး။ ဆရာမနာမည္ ရွိမိဆူ (သန့္စင္ေသာေရ) ဆိုလည္း ဆရွိမိ ဆန္းေဆး တဲ့ ။ ဆန္းေဆး ဆိုတာ ဆရာ၊ ဆရာမကိုေခၚတာ။

ေနာက္ ဂ်ပန္လို  န ဂါး အိ Nagai  ဆိုတာ က ရွည္တာေပါ့ေနာ္။ သူတို့ က မွတ္တာက နဂါးၾကီးက ရွည္တယ္ဟယ္တဲ့။
ေနာက္  ယူး ေမ. yumei  ဆိုတာက ေက်ာ္ၾကားတာ။
ေနာက္ မီ ဂ်ီ က အိ  mijikai ဆိုတာ က  တိုတာ ။

အဲ့မွာသူတို့ေတြ စာမွတ္တဲ့ပံု က  နင္ကလည္းဟယ္  အရုးအမဲၾကီးက ေက်ာ္ၾကားပီးေတာ့ နဂါးၾကီးက ရွည္တယ္ဟယ္။ မန္ၾကီးကိုင္း ကတိုတယ္ဟယ္တဲ့။ အမ်ားၾကီးအမ်ားၾကီး သူတို့ ထြင္တဲ့ဘာသာစကားအသစ္ေတြက ...
သူတို့ကို ၾကည့္ၿပီး
ကၽြန္မ အင္းစိန္က ဆရာမေဒၚခင္ေမ၀င္းဆီမွာ  စပိန္စကားသြားသင္တုန္းက အၿဖစ္ေလးအမွတ္ရသြားတယ္။
 အိမ္ေထာင္မၿပဳခင္ ကိုကို က ဂ်ပန္မွာ ကၽြန္မ က ရန္ကုန္မွာ  ညဘက္အိမ္က အေမက ရီးစားနဲ့ဖုန္းေၿပာမွာ ဆိုးလို ့ဖုန္းအိမ္ကိုၿဖဳတ္ၿဖဳတ္ၿပီးမွ အိပ္တယ္။ ညီအစ္မေတြ ေမေမဖုန္ူးၿဖဳတ္ၿပီဆိုရင္ မ်က္နွာငယ္ေလးေတြနဲ့  ေမေမကလည္းအဲံ့လိုမလုပ္ပါနဲ့ ဆိုမွ ဘာညာေပါ့။ ေမေမက ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ဟြန္း ဆိုၿပီး မ်က္နွာကို ခ်ီေနတာပဲ။   အေမၿဖစ္သူအိမ္ယာ၀င္သြားၿပီ တံခါးပိတ္ၿပီဆိုတာနဲ့  အပိုခိုး၀ယ္ထားတဲ့ ဖုန္းကို တပ္ၿပီး ညီအစ္မနွစ္ေယာက္ အလွည့္က် ေၿပာၾကတာေပါ့။ လက္တင္စကားက လည္းသင္ခါစ  ဆိုေတာ့ တအားေၿပာခ်င္ေနၿပီ။

ကလင္ ကလင္ ကလင္.....
ဂ်ပန္ဘက္ကဖုန္း ...
 မမေနာ္  ေမေမၾကားမယ္ေနာ္ ၾကိဳးပါ သူ ့အခန္းသြင္းအိပ္ရင္ ဒုကၡေနာ္ ညီမေလးရဲ့ စကား....
ေအးပါဟယ္  သမီးၾကည့္ထားလိုက္  မမၿပီးရင္ သမီးအလွည့္ မမၿပန္ၾကည့္ေပးမယ္ ညီမနွစ္ဦး အတိုင္အေဖာက္ကို ညီလို့ (သူက ေယက်ာ္းအရင္ရတယ္ း))) )

ဟယ္လို အသံတိုးတိုးၿဖင့္  (ရန္ကုန္)
ဟယ္လို ..ပံုမွန္အသံ   (ဂ်ပန္)
ေနေကာင္းလား ခ်စ္....ဘယ္လို လည္း စပိန္စကားေတြ တတ္ေနၿပီလား
ဟင္းဟင္းရီသံႏြဲ ့ႏြဲ ့ၿဖင့္  ....မူအိ ဘ်ွမ္း .(ရန္ကုန္)
ဘာ....ေၿမြဖမ္း ဟုတ္လား  မၾကားရဘူးကြာ...(ဂ်ပန္ဘက္မွဖုန္း)
ခ်စ္တယ္ေနာ္...ထပ္၍  အိုင္ အိ ရွိေတရု နဲ (ai shite ru ne= ခ်စ္တယ္ )
ၿပန္ေၿပာအုန္းေလကြယ္(ဂ်ပန္ဘက္မွဖုန္း)
အင္း မုခ်ိဳ အာမို ( ေလသံတိုးၿဖင့္)
ဘာ...(ဂ်ပန္ ဘက္မွဖုန္း) မၾကားရ၍ထင္
မုခ်ိဳ အာမို လို ့....
ဘာ (ဂ်ပန္ဘက္မွဖုန္း)..
မုခ်ိဳ အာမို လို ့ (က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေၿပာ၍ ေမေမနိုးလာမွဆိုး၍ ဖုန္ူးကို ခ်ၿဖဳတ္၍ အခန္းထဲေၿပး)

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေမေမက ဟဲ့ နင္တို့ ညက အာပံု အာပံု နဲ့ ဘာၿဖစ္ေနၾကတာလည္း  စားခ်င္ၾကလို့လား.

ဘာသာစကားတိုင္းေလ့လာရင္ နက္နဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္ခါစေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာလည္း မရွိပါဘူး..


မွတ္ခ်က္. ကၽြန္မ ဘေလာ့ေရးေနတာကို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ လံုး၀မ၇ိပ္မိၾကဘူုး။ လာလည္တဲ့ ထဲမွာ
စပိန္တို ့အီတလီတို ့ဘက္က ေတြ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အိမ္ေထာင္ေတြက်ၿပီး အဲ့ဒီ့နိုင္ငံေတြမွာ ေနေနၾကၿပီေလ
အကယ္၍ မ်ား ဒီပို့စ္ကို ဖတ္မိၿပီ သူတို့ သူငယ္ခ်င္းမွန္းသိသြားၾကရင္လည္း 
သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ  ၾကည္ၾကည္ပါကြယ္....

Monday, February 14, 2011

ၾကီးမွ၀က္သက္ေပါက္ေလသလား ဗာလင္တိုင္အလြဲ..

ဒီနွစ္ ပန္းစည္းကို လွလွပပ၀တ္ၿပီးေတာ့ကို ယူအုန္းမွာ (ၾကည္ၾကည့္အေတြး)

၁၃ရက္ေန႔ညက ဆရာေဟာင္းေတြ၊ အိုးလ္ .မ.ဖလိန္းေတြ၊ အတန္းေဖာ္ေတြ ၿပန္ဆံုၾကတယ္။ ပါတီမစခင္  တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး  စကားေတြ ေၿပာခ်င္ေနၾကၿပီ။
စာတမ္းဖတ္ပြဲလည္းအၿပီး  ဆရာေတြ ကိုနွုတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ ့ပါတီခမ္္းမထဲ၀င္ေပါ့။ အလုပ္တူတူေလ်ွာက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက သပ္ရပ္လွပစြာ. အၾကီးတန္းေလယဥ္မယ္ First class ေတြမွာပဲတာ၀န္က်ေနၿပီတဲ့။ကၽြန္မကေတာ့ ေနာက္ဆံုးေရာက္ခါနီးမွာမွ ေဆးက်ခဲ့တယ္။လူလည္း မ်က္မွန္ဘ၀ေရာက္ေပါ့။
နာမည္ၾကီးခရီးသြားကုမၸဏီတစ္ခုရဲ့  မန္ေနဂ်ာတဲ့၊တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းဆက္တတၿ္ပီး ခုအခ်ိန္ပိုင္းပေရာ္ဖက္ဆာတဲ့  (ငယ္လိုက္တာ)၊ တစ္ေယာက္က  ေ၀ါလ္းဒစ္စေနမွာတဲ့၊
ေနာက္ ဂိမ္းနဲ့ေဆာ့၀ဲေရးေနတဲ့သူ အားလံုးက စာတမ္းနဲ ့မပတ္သက္္ေပမယ့္ ဆရာေဟာင္းေတြ
နဲ ့ၿပန္ေတြ ့ခ်င္လို ့လာသူေတြ။
ေက်ာင္းၿပန္တတ္ေနတဲ့ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းက ၁၄ ရက္ေန ့ည အားရင္ ထမင္းေကၽြးပါရေစ…...(အရင္လို ၾကည့္ေကာင္းေနတုန္းပဲ….အခ်စ္ေရ အဲေလ သူငယ္ခ်င္းေရ.)
ဘုလား…ဘုလား… မၿဖစ္ …ဟယ္ေက်းဇူးပါ ေနာက္မွ အားလံုး    ဆံုၿပီး စားၾကတာေပါ့ ေနာ္..
ေအာ္ ဒါနဲ ့ငါကကေလး၂ေယာက္ရွိေနၿပီသိလားလို ့ေၿပာလိုက္ေတာ့ ေသာက္ေနတဲ့ ဘီယာနင္သြားပံု ...

 မင္း လက္စြပ္ကို ခ်ြတ္သြားတယ္မို႔လားဆိုၿပီး ေၿပာအုန္းမွာ အိမ္ကသူသာသိရင္..ေသခ်ာတယ္။

ေအာင္ၿမင္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုၾကည့္ခဲ့တဲ့ကိုယ္တိုင္လည္း ၀မ္းေတြသာၿပီး
တညလံုးလူးလြန္ ့အိပ္မေပ်ာ္။
၁၄ရက္ေန့ မနက္
ပန္းဖိုးေတြနွေမ်ာလြန္းလို႔ မပို႔နဲ့ေနာ္လို႔သာမွာရတာ မသိစိတ္ကေတာ့ေမ်ွာ္ေတာ္ေတာ္။
အခုေနတဲ့ အေဆာင္က လြယ္လြယ္ကူကူ အခန္းေ၇ွ ့တံခါးေခါက္လို ့ရတယ္။
အမ်ိဳးသမီးတိုင္းၾကည့္ေကာင္းရမည္။လွတာမလွတာသူ ့ကုသိုလ္ေပး
လို ့ဆရာမၾကီး ရဲ့ ေၿပာစကားအတိုင္း 
 ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ေနရသည္ကေတာ့အမွန္။
အိပ္ရာနိုးလာေခါက္ရင္ေတာ့ အိပ္မွုံစံုမြား ၊ ဆံပင္ဖရိုဖရဲ အေႏြးထည္ထူထူၾကီး
နဲ ့ထြက္လာတဲ့ မိန္းမၾကီးပဲေတြ့မွာေပါ့လို ့…

တနွစ္ကဆို သူငယ္ခ်င္းေတြက  surprise လုပ္ဖို့ ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္တံခါးလာေခါက္တယ္။
ဖြင့္လိုက္ေတာ့မွ ဘတ္ေဒးကိတ္နဲ ့ တံခါး၀မွာရပ္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေခါင္းတည့္တည့္မွာဆံထံုး ၊ မ်က္ႏွာမွာက သခြားသီးေစ့ေတြ၊၊ ဗိုက္မွာက ဗိုက္ခ်ပ္ကိုစည္း မ်က္ကပ္ကိုၿဖဳတ္ မ်က္မွန္ပိစိတပ္ထားတဲ့ကိုယ့္ကို မွင္သက္စြာ  ၿပီးေတာ့မွရီလိုက္ၾကတာ။
မနွစ္က ဗာလင္တိုင္း လည္းဒီလိုပဲ  ေစာေစာစီးစီးတံခါးလာေခါက္ေတ့ာ  သူငယ္ခ်င္းပဲထငၿ္ပီး အိပ္မွဳန္စံုမႊားနဲ ့ထသြားေတာ့ ပန္းစည္းလာပို ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက ပန္းစည္းကို ၾကည့္..လူကိုၾကည့္္နားမလည္နိုင္သလို ဒီလို သူကို ပန္းစည္းေပးတဲ့သူရွိေနတယ္လို ့မ်ားထင္သြားလားမသိ. စိတ္ထဲကေန ဖတ္လိုက္နိုင္တယ္။သူ႔ မ်က္လံုးကို
ဒီေန႔ဘာေတြ ၿဖစ္ေနပါလိမ့္ ေနာ္.....
ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ဗူးေပါင္းမ်ားစြာဆိုေတာ့  သြားတိုက္ေဆးဆိုၿပီးထည့္တိုက္လိုက္တာ အၿမဳပ္ေတြလိုလို ၿဖစ္လာမွ ဟာ .. ဆပ္ၿပာကရင္မ္ေတြ...
ေနာက္ မ်က္နွာကို တိုနာလိမ္း ေနာက္ထပ္ moisture ထပ္လိမ္းမယ္လုပ္ေတာ့ ခ်ြဲလုိက္တာကိုသတိထားမိမွ  ဆံပင္ ဗိုက္တာမင္အီး ဗူးနဲ႔မွားတာ
ၾကည့္ေလ မမွားပဲေနမလား ပံုကို

အိမ္မက္ထဲံမွာပန္းသီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္တယ္တဲ႔ နိုးလာေတာ့့ ၿမန္ၿမန္ပဲထၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္မီးကိုမဖြင့္ပဲ ပန္းသီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္မယ္ဆိုပီးပုလင္းေတြထဲေနထုတ္ၿပီး ဖန္ခြက္ထဲထည့္…ေမာ့
အား   …ခ်ဥ္လိုက္တာ …ဘယ္ဟုတ္မလည္း ဟင္းခ်က္ပန္းသီးဗီနီဂါ....

ရန္ကုန္ကိုဖုန္းေခၚ  ေက်ာင္းသြားေတာ့မလို ့ ဒီေန့ဘာထူးလည္းဆိုေတာ့ အင္းမထုူးဘူး
အိုေက ဒါဆိုသူ ေၿပာစကားနားေထာင္တယ္ ဒီနွစ္ပန္းမပို႔ဘူး။

စိတ္ခ်လက္ခ် …..ဟူး..........

ခဏနား...
တီ.တီ ...  ၿမည္လာတဲ့ ဘဲလ္…ေစာနက ေတာ့ သန္ ့ရွင္းေရး အဘြားၾကီးေတြရဲ့ အသံေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ခင္ေနတဲ့ အဘြားၾကီး
အသံစူးစူး နဲ႔   ၀တရွိ ဒတ္စ္.( ငါပါကြ..ေပါ့)
ဟိုက္ ...ဟိုက္..အသံရွည္ဆြဲပီး  (လာၿပီလာၿပီ)
ကဲပါေလ ဒီအတိုင္းထြက္လိုက္မယ္ ေလ
အိအိ ဒတ္စ္စနဲ ( ေကာင္းလိုက္တာေနာ္) တဲ့
ဆိုပီး အဘြားၾကီး တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ သူ႔ေနာက္မွာက..

ပန္းစည္းအိုးၾကီးနဲ႔ ပန္းလာပို ့သူက ခဏတာမွင္သက္သြားတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ႔ ၃ရက္က စားပီးတစ္ၿခမ္းက်န္ေနတဲ့ ေထာပတ္သီး(အေရာင္ကိုမွန္းသာၾကည့္ေတာ့) ပစ္ရမွာဆိုးလို့ မ်က္နွာေရာ ဆံပင္ေတြ ေရာ လိမ္းထားတာကိုးလို႔

ငါ့နွယ့္ေနာ္…


ၾကည္ၾကည္

Friday, February 4, 2011

တို ့ကမ်ိဳးနဲ ့ရိုးနဲ ့

 ဒီနွစ္ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဂ်ပန္စကားကိုပိုစိတ္၀င္စားတယ္။ေမးၾကည့္ေတာ့ သေဘာက်မိတဲ့ဂ်ပန္မေလးေတြ က
အီး လို မရလုိ႔တဲ့
ဟိုဟာဘယ္လိုေၿပာလည္း ဒီဟာဘယ္လိုေၿပာလည္းဆိုၿပီးေမးတတ္ၾကတယ္။ တခါတခါလည္းသူတို ့ေၿပာလိုက္တာေတြ က အူနာေအာင္ရီရယ္)ရတယ္။

ဂ်ပန္စာစ သင္ခဲ့တုန္းက ဘ၀ေလးကို အမွတ္ရသြားၿပန္ေရာ.....

ဟိုး……….လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္မ်ားစြာကေပါ့…..

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ၿမန္မာမငယ္ငယ္ေလး 

သက္ဆိုင္ရာေကာလိပ္ကိုမသြားခင္မွာ ဂ်ပန္စာ ၁ နွစ္ေက်ာ္စတတ္ရပါတယ္..ဂ်ပန္လို ထိထိမိမိစၿပီးသင္တဲံ့အခ်ိန္ အသံထြက္ကလည္း ၿမန္မာၿပည္ကေနစြဲလာတဲ့အသံထြက္ေတြၿပန္ၿပင္ေပါ့။
အဲ့မွာ စစခ်င္းမွာပဲ ကဗ်ာေတြလည္းသင္ရတယ္။ ကိုယ္ကအဲ့လို ကဗ်ာရြတ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဘးမွာရြယ္တူၿမန္မာစာအထူးၿပဳဂ်ပန္မေတြက ညအခါ လသာသာ ဆုိ ကိုယ့္မွာ အူကိုတတ္ေရာ...
အဲ့ဒီ့မွာ…ကဗ်ာက zou san zou san hanaga nagai yo ne.. ဆိုတာက ဆင္ၾကီးဆင္ၾကီး နွာေမာင္းၾကိးကရွည္ပါတယ္ေပါ့ ..
ေနာက္တစ္ခုက cho...cho.. cho..cho.. nanohana tomare . nano hana tomare  sakurani tomare  ေပါ့
လိပ္ၿပာေလး  လိပ္ၿပာေလး  ဘယ္ပန္းနားမလည္းလိပ္ၿပာေလး  ဆကူရာေပၚနားပါေပါ့  အတိုခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့။
အဲ့ဒီေခတ္ေတြတုန္းက ကၽြန္မတို ့ဂ်ပန္စာေက်ာင္းမွာေက်ာင္းသားက ေထာင္ခ်ီတယ္။
ပါတီပြဲ ဆုိတာလည္း တၿခားတကၠသိုလ္ေတြကလာဖိတ္တာေတြ မ်ားမွမ်ား။ ေကာင္စစ္၀န္ရံုးေတြကလုပ္တဲ့ပါတီေတြ ေက်ာင္းကိုလာဖိတ္ရင္ ဆရာမၾကီးက သူ႔့ေက်ာင္းသူေတြ သိပ္ပြဲထုတ္တယ္။ တိုက်ိဳဘက္မဟုတ္ေတာ့ ၿမန္မာကလည္းလက္ခ်ိဳးေရလို ့ရတယ္။။ အကပြဲသြားမယ္ဆိုရင္ ဆိုရွယ္ဒန့္စ္ဆိုတာပါ ၾကိဳသင္ေပးေသးတယ္။ ေနာက္ ၿပင္သစ္စာတို ့ဘာတို ့စားပံုစားနည္း ပါတီသြားရင္၀တ္နည္း အကုန္သင္တာ။.
ဒီေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ… ပါတီပြဲၾကီးတစ္ခုမွာကၽြန္မက ကဗ်ာရြတ္ရမယ္..
ကဲ ခန္းမၾကီးတစ္ခုထဲမွာ လူ ၃၀၀ေလာက္ နိုင္ငံတကာေက်ာင္းသားေတြ ကိုၿမင္ၾကည့္လိုက္….
အစီအစဥ္ေၾကၿငာသူက  student form Myanmar……….တဲ့….ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္း ေဖ်ာင္း  (လက္ခုတ္သံ)
 ကဲ၇ြတ္ပါၿပီ.အဲ့မွာ…လိပ္ၿပာကဗ်ာ ရြတ္ရမွာက
 တီးလံုးစလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ လူကဒူးေတြ တုန္လာၿပီး ဆိုလိ္ုက္တာ
Zou san Zou san nano hana tomare… nano hana tomare ,,sakurani to mare
အဲ့မွာရီလိုက္ၾကတာတအုန္းအုန္း…

ဆင္ၾကီး  ဆင္ၾကီး  ပန္းေပၚ၀ဲပါဆင္ၾကီး ဆကူရာပန္းေပၚမွာနားပါေပါ့….

အဲ့မွာ ဆရာမကလည္းရီလိုက္တာ
ၿပီးေတာ့မိုက္န႔ဲ တတ္ေၿပာတယ္.။ဆင္နားတဲ့ပန္း သနားစရာဆိုပီးေတာ့….


ေနာက္ သတိရမိတာက
ထမင္းစားခ်ိန္မွာဆရာမက ဘာဟင္းလည္းတဲ့
ေမေမပို့ေပးတဲ့ ပုစြန္ေၿခာက္ေက်ာ္လို႔ ၿပန္ေၿဖလိုက္တာ hebi လို႔ ေၿပာမိလို္က္တယ္။ ဆရာမက ဆိုး……ဒတ္စကာ(ေအာ္ဟုတ္လား အံေၾသာတဲ့အသံ)…………..   (တဘဲမတ္စက =စားတာေပါ့ေနာ္တဲ့) ကၽြန္မကလည္း အိုအီးရွိ……….( ေကာင္းလိုက္တာလို)့ၿပန္ေၿဖလို္္က္တယ္။ ဘာသာစကားစိတ္၀င္စားသူဆိုေတာ့ ဆရာမ  မသင္တာေတြလည္း  ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လိုက္မွတ္တာ
Hebi ဆိုတာက ေၿမြ Ebi ဆိုတာကမွ ပုစြန္ေလ ..ကဲ…..

ရန္ကုန္ရံုးမွာလုပ္ေတာ့ ရံုးကဒရိုင္ဘာဘၾကီးက အေတာ္ကို အီးလိုေၿပာၿခင္တာ.….ရံုးကေနအလုပ္ကိစၥနဲ့ဂ်ပန္ဧည့္သည္နဲ ့အမ်ိဳးသား၀န္ထမ္းနဲ ့ကားခရီးထြက္ရတယ္။ ၿပန္လာေတာ့ ေကာင္ေလးက အမေရ မေၿပာခ်င္ဘူး ကၽြန္ေတာ္လည္းငိုက္လာလိုက္တာ ကားက ဒုန္းဆိုမွ နိုူးတယ္။ ဧည့္သည္လည္းလန္ ့သြားတယ္ေပါ့။   ဘာၿဖစ္တာလည္းေမးေတာ့ ဦးေလးၾကီးေပါ့ စနိုက္ စနိုက္ဆိုလို ့ကၽြန္ေတာ္ လည္း တို၇ီ(ၾကက္) တိုရီဆိုပီး ေၿပာေရာ
ကားရပ္ၿပီးသြားၾကည့္ၾကေတာ့ လမ္းကူးတဲ့ ေၿမြကိုေတြ ့ရတာပဲ တဲ့။

တို ့က မ်ိဳးနဲ ့ရိုးနဲ ့ကို နိုင္ငံၿခားဘာသာစကားစံထားေလာက္တာ
ေတာမွာေနတဲ့အေဒၚက ရန္ကုန္လာတယ္။ ၁၀တန္းထိေတာ့ေနဘူးတယ္။ ေတာသူေဌးေပါ့။ ကားလာ၀ယ္ေတာ့ အေဒၚငယ္ ဘာကား၀ယ္မယ္စိတ္ကူးလည္းဆိုေတာ့ ေအး..သမီးရယ္ရိုးထဲလည္း ေမာင္းလို ့ရေအာင္ ဘင္၀ယ္မယ္ေအ တဲ့ ဟာ ဘင္ …အေဒၚ ဗန့္စ္္္္္စ္ ကို ေၿပာတာလားဆိုေတာ့ ဦးၾကီးက သမီးေရ van ၀ယ္မွာတဲ့ ...ေနာက္ ၿပီးေတာ့ ေမာလိုက္တာေအ ကရက္ရွာမ၇ွိဘူးလားတဲ့ ဟမ္…ဆိုေတာ့ Crusherကိုေၿပာတာ။
အိမ္ကသားေတာ္ေမာင္က ရီတာတခီြးခြီးန႔ဲ .. ေနာက္သားက ဘြားငယ္သားၿပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့
ေအာ္ေအးေအး သားေလး က ဘိုေက်ာင္းမွာတတ္တဲ့ခေလးဆိုေတာ့ ေနပါအုန္း….(စဥ္းစားဟန္)
သားေရ  တူးရုဆီးေမားရိုးတဲ့ ကဲ ။
အေဒၚငယ္ၿပန္တိုင္းမွတ္သားစရာ… ခ်ည္းပဲ
တခါက  ဖုန္းဆက္မိ္ေတာ့ သူ ့သမီးက မီးမီးသိပ္၇ွက္တာပဲ မၾကီးရယ္ ..ေမၾကီးေလ ကပ္ေစးနဲေရာင္းေနတယ္ဆိုေတာ့ ဟယ္…ဟုတ္လားဆိုေတာ့..သူကဖုန္း၀င္ကိုင္တာ  ဘင္က ေနာက္က်ယ္တယ္ေလဟယ္ ဒီေတာ့ သမီးကိုေက်ာင္း သြားၾကိဳတဲ့အခါ ဆီဖိုးေလးပဲရရဆိုပီး ကပ္ေစးနဲဇလံု ကားေပၚတင္သြားပီး ထိုင္ေရာင္းတယ္တဲ့  ကဲ အဲံ့လို အေဒၚပါဆို…
အဲ့ဒီၤေတာသူအေဒၚငယ္ငယ္တုန္းက ေမသန္းနုနဲ ့သိပ္ဆင္တယ္…ခုလည္းေခ်ာတုန္း(ၾကြားၿပန္ပီ)

ၾကည္ၾကည္  



Tuesday, February 1, 2011

စိတ္ပုပ္ၾကည္ၾကည္....

ေသၾကာေန့အထိ ဘေလာ့ဂင္းၿခင္း ခဏရပ္မယ္လို႔ စိတ္က ဆံုးၿဖတ္ထားတာ..ခုတစ္ေလာ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးေၿခာက္ေသြ ့ေနေတာ့လည္း မေနနိုင္ၿပန္ဘူး။။
ခုလည္းေက်ာင္းမွာ ကဲ စာဖတ္လို ့မရတဲ့အတူတူေတာ့ ဘေလာ့ေရးမယ္ကြာ ဒီေန ့အၿဖစ္အပ်က္ဆိုပီး စေရးမိၿပန္ပီ..
ေရးေနတုန္းသူငယ္ခ်င္းက နင္ေပပါကို ၿမန္မာလို ေရးပီး ဂူဂယ္နဲ ့ၿပန္မလို့ လားဆို ၿပီးစတယ္။

 ****************************************
ကၽြန္မ ရန္ကုန္ရံုးမွာတုန္းက  ေရေႏြးၾကမ္းကိုအၿမဲ အေအးခံၿပီးမွေသာက္ေလ့ရွိတယ္။္  ဂ်ပန္လို ေတာ့ေၾကာင္လ်ွာလို႕(neko jita)လို႔ေခၚတယ္။..အပူမစားနိုင္ဘူး. ေၾကးအိုးမွာစားၾကေၾကးဆိုရင္  ကိုယ္က သူမ်ားစပီးစားလို႕ နည္းနည္းေလးၾကာမွစားလို ့ရတယ္။.. ဒီေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္းဆိုလည္း ခြက္နဲ့ အေအးခံထားတယ္။ ခက္တာက ေသာက္ခါနီးတိုင္း ၾကည့္လိုက္ တစ္ေယာက္ေယာက္က သူတို ့ခြက္ထဲထည့္သြားပီး ကိုယ့္ခြက္ထဲ အပူၿပန္ထည့္ေပးသြားတယ္။ အငယ္ေတြကလည္းတခါတေလ
အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ့မမေရ ညီမအပူၿပန္ထည့္ေပးထားတယ္တဲ့။ ေအာ္ ..ငါ့နွယ္ မသိၾကေလေရာ့သလား..
ဆိုးတာက အန္တီၾကီးတစ္ေယာက္ သူကအဆိုးဆံုး ေရေႏြးၾကမ္းကိစၥကလြဲရင္ တၿခားဟာအကုန္ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတယ္။ 
သူကအၿမဲပဲ အငယ္ေတြေခၚသလို အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔  မေရ အန္တီေသာက္လိုက္တယ။္ အသစ္ၿပန္ထည့္ေပးထားတယ္သိလား။ေရဆာေနခ်ိန္ဆို…. ဒီကလူက အရမ္းခံရတာ က်လိက်လိ..
ေန့တိုင္းေနာ္.. အၿမဲတမ္း….တခါတေလ စိတ္မဆိုးပဲ ရီပဲရီခ်င္ေနတယ္…ေရေႏြးၾကမ္းနဲ ့ေတာ့မေၿပာၿခင္ဘူး။ ေရအက်ိဴး မေတာင္းပဲနဲ႔ၿပည့္ရပါလို၏လို ့ကိုယ္ကေၿပာရင္ သူတို ့က ၿပည့္ေစ ၿပည့္ေစ တဲံံ့….

ခုဒီမွာ ကၽြန္မတို ့lab လို ့အလြယ္တစ္ကူေခၚၾကတဲ့ ေနရာ ေက်ာင္းကေပးထားတဲ့ facilities ကိုအရင္ေၿပာပါရေစ. နားေနခန္းလိုေနရာမ်ိဳးနဲ့ထမင္းစားဖိုေနရာ မီးဖိုေခ်ာင္အေသးစားလိုမ်ိဳးလည္းရွိပါတယ္္။ လူ ၃၀ ေလာက္ကေတာ့အသာေလးဆန္႔ပါတယ္။ ေနတတ္မယ္ဆိုရင္ အဲ့ေနရာမွာ ဆိုဖာခံုတန္းရွည္ကေတာ့ဒီလိုညမ်ိဳးေတြမွာ ကၽြန္မတို႕ေက်ာဆန္႔ေပါ့…အၿပင္ဘက္မွာ ေရေႏြးဗုူး ေရခဲေသတၱာ ၾကီးတစ္လံုး နဲ ့ေကာ္ဖီမိတ္ကာ ကေတာမရွိဘူးဆို ၅ လံုးေလာက္၇ွိတယ္။
ၿပန္မယ့္ေက်ာင္းသားေတြ   လာပစ္ထားတာလို႕ေၿပာရင္ပိုမွန္မယ္။ ဂ်ပန္ေတြကေတာ့သူတို ့ကိုယ္ပိုင္မိတ္ကာေလးေတြ နဲ ့။ကၽြန္မခံုလားမ၇ွိပါဘူး အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ စာအုပ္ေပါင္းစံုနဲ ့အတူရွိတာက လိုူးရွင္းဘူးေတြ အလွၿပင္ပစၥည္းေတြ ေနာက္ခံုေအာက္မွာ က  ေခါင္းအံုး၊ေစာင္ ေနာက္ ခ်မ္းတတ္ေတာ့ stove(ေက်ာင္းက သတင္းမပို႔ထားရင္ ၁၀နာရီ ဟီတာရပ္တယ္). ေနာက္ စလစ္ပါ ၊အစဥ္အဆက္စီနီယာေတြဆီကအေမြရတဲ့ပစၥည္းေတြ နဲ ့ၿပည့္လို ့
ဒီေတာ့ကၽြန္မလည္း အမ်ားသံုး ဓတ္ဗူးကသာ အားကိုးရာေလ။

စာဖတ္ခန္းထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အၿခမ္း ေက်ာင္းသား ၃၀  ေယာက္ခန္႕ကိုေရခဲေသတၱာက ၃ လံုး ေနာက္မို္က္ကရိုေ၀့ဖ္က ၃ လံုး ဒါေပမယ့္ အခန္းထဲအနံထြက္မွာဆိုးၾကေတာ့ အၿပင္မွာပဲ အသံုးမ်ားတယ္.။
ကၽြန္မနဲ့အၿပင္က ေရေႏြးဗူး ၁ပတ္မွာ ၃ရက္ေလာက္ အၿမဲၿဖစ္တတ္တာက ေသာက္မယ္ေလဆိုပီးေရေႏြးေနရာသြားတိုင္းမရွိတာ..မေသာက္ရင္ေတာင္ အားရင္ေရေႏြးကိုသြားၿဖည့္ထားတတ္တယ္။
အဲ့လိုရက္ေတြက မ်ားေနၿပီ  ေၿပာရရင္ေတာ့ တို ့ေပါက္ေဖာ္ေက်ာင္းသားေတြ က အၿမဲ ထည့္ပဲထည့္တယ္ၿပန္မၿဖည့္ဘူး။

ဒီေန့လည္းဒီလိုပဲ။။ မ၇ွိၿပန္ဘုူး ဒါနဲ ့ေရေႏြးေလးၿဖည့္ခဲ့တယ္ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့
မိုက္ကရိုေ၀့ထဲ အလြယ္တကူေရေႏြးခြက္ထည့္ပီးအၿမန္လုပ္လိုက္တယ္။  ေန့လည္ ေရေႏြးသြားေသာက္ဖို ့လုပ္တယ္ ၿပန္သြားၾကည့္တယ။္  မ၇ွိၿပန္ဘူုး အိုေခ ထည့္လိုက္တယ္။
 ၂ ခါေၿမာက္မွာစိတ္က အိပ္ေရးပ်က္တဲ့ရက္ေတြရယ္ စာေတြေၾကာင့္ပဲ ေဂါက္လာလား။
နဂိုစိတ္ရင္းပုတ္ပုတ္ကေလးကပဲ ေပၚလာလားေတာ့မသိဘူး စိတ္ကအခ်ဥ္ေပါက္လာတယ္။
ေရေႏြးအိုးထဲေရၿဖည့္ေနတုန္း ေပါက္ေဖာ္ေက်ာင္းသူထြက္လာတယ္ ဟာ……တဲ့ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့
သူေသာက္ခ်င္လို႔ တစ္ေယာက္စာပဲထည့္ထားတာတဲ့ ခုရၿပီဆိုၿပီး ထြက္လာေတာ့ ကိုယ္ကေရၿဖည့္ေနလို ့

ဒီေန့ စိတ္ေတြ ရို္င္းေနတယ္ထင့္ပါ….. ညေနၾကေတာ့ ၄ ခါေၿမာက္မွာ စာကပ္လိုက္တယ္။  ေရေႏြးအိုးေဆး သည့္ ေဆးထည့္ထားသည္လ႔ို  (စိတ္ထဲကလည္းက်ိတ္ရယ္လိုက္တယ္)။

ေအာက္ထပ္ဆင္း မုန္ ့သြား၀ယ္ …၁၀မိနစ္ေလာက္ရွိေတာ့ၿပန္တတ္လာ ဗီဒိုူထဲကကိုယ့္ခြက္ကိုထုတ္
teamix ေလးထည့္ ခြက္ကေလးကိုယူပီးသြားေတာ့ ေရေႏြးအိုးမွာေရက တစ္၀က္ပဲရွိေတာ့တယ္။ ဟာ…. ဘယ္လိုလူကမ်ားလုပ္သြားလည္းေပါ့။ စာရြက္လည္း ေဘးကိုေရြ႔ေနတယ္။ ကိုယ္လည္း ေနပါေစေလ ၿပန္ၾကၿပီေပါ့။မိုးလည္းခ်ဳပ္ၿပီေပါ့။
ခြက္ထဲကို ေရေႏြးၿဖည့္ ဇြန္းေလးနဲ႔ ေမႊေနတုန္း ေပါက္ေဖာ္ေက်ာင္းသားထြက္လာပီး
Oh,,,,,u r still here,,,good…………… hard working student တဲ့ .ပီးေတာ့ ေရေႏြးဗူးထဲေဆးထည့္ထားသည္တဲ့ ကိုယ္ကရီသဲ့သဲံ့နဲ ့ (ရီရယ္လီ) လို ့ဆိုေတာ့သူက လက္ထဲက ဗူးတစ္ခုကိုေၿမာက္ၿပတယ္။ ယား….ယား (သူေၿပာသလို) I just bought the liquid soap…. it has too much water..so I throw half..တဲ့ 
ဘုရားေရ…ဒီတစ္ခါ အပူမေသာက္တတ္တဲ့ လွ်ာကိုေက်းဇူူးတင္သြားတယ္။ ကိုယ္ၿဖည့္ေပးတဲ့ေရေႏြးကို အၿမဲေသာက္တာေပါက္ေဖာ္ေတြမို ့လို ့ၾကည့္စမ္းခု ေပါက္ေဖာ္ေက်ာင္းသားက ၿပန္ကယ္သြားတယ္။ ေစတနာေရာင္ၿပန္ဟပ္တယ္။စီနီယာေတြ ပစ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီမိတ္ကာေလးကိုတယုတယေဆးေနမိတယ္. မနက္ၿဖန္ဒါပဲစသံုးေတာ့မယ္။
စိတ္ထဲကလည္း စီနီယာတို့ ေရ ေက်းဇူးတင္တယ္လို ့...

Saturday, January 22, 2011

မီဒီယာလား ေခတ္လားကြယ္

ခုတစ္ေလာ ဂ်ပန္မွာ ေဟာ့ ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့ သူ ့နာမည္က MR . WATANABE YOUICHI
သူက စစ္ၿဖစ္တဲ့ေနရာေတြမွာသြားၿပီးရိုက္တဲ့ ကင္မရာ မန္းေပါ့။ 


ဂ်ပန္လိုေတာ့SenJou cameramen.. မနွစ္ကေလာက္စၿပီး TV အစီအစဥ္ေတြမွာပါလာတယ္။ အသက္နဲ့ ယွဥ္ရင္ ေတာ့ အိုစာသလိုပဲ ၃၆ နွစ္တဲ့။ သူ ့စကားေၿပာဟန္ အမူအရာေတြက ေလးေလးေအးေအးနဲ ့ တမင္လုပ္ေၿပာေနသလိုထင္ရေပမယ့္ ရီစရာလည္းေကာင္းသလို စိတ္၀င္စားဖို ့လည္းေကာင္းတယ
 သူ ့ဘေလာ့နာမည္က http://yoichi4001.iza.ne.jp/blog/ senjou kara konnichiwa ..စစ္ေၿမၿပင္ကေန ခြန္နိခ်ိ၀တဲ့...


စစ္ေၿမၿပင္ကို ဓတ္ပံုရိုက္ဖို ့သြားရင္ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေတြ နယ္ေၿမခံေတြနဲ ့ဘယ္လိုေပါင္းရတယ္။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို သူ ့ဂိုက္အၿဖစ္ မငွားဘူး။နယ္ေၿမခံဂိုက္ကို ငွားေတာ့မယ္ဆိုရင္ သူ ့မိသားစု အထိထဲထဲ၀င္၀င္ လိုက္လည္
ငွားမယ့္သူရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထား မိသားစုနဲ ့ဆက္ဆံေရး စတာေတြပါ လိုက္ေလ့လာတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ရွင္းၿပတာေတြ အေတာ္ကို ပညာသားပါပီး နားေထာင္လို ့လည္းေကာင္းပါတယ္။
ဒီလိုနဲ ့သူတေၿဖးေၿဖးနာမည္ၾကီးလာလိုက္တာ ခုဆို အပတ္စဥ္နီးပါးလို  သူ ့ကို TV မွာေတြ႔ေနရသလို
သူ႔ အသံေလးေလးၾကီးနဲ ့ေၿပာတဲ့ ring tone ေတြကအစ ၿဖစ္ကုန္ပါတယ္။ တေန႔က သူ ့ကိုနာမည္ၾကီး တစ္ေယာက္က ဗ်ဴးေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ TV မွာလိုတာထက္ပိုပါေနတယ္။ခဏခဏထြက္လြန္းရင္ မၾကာခင္ ပ်င္းသြားၾကလိမ့္မယ္။ နားလည္ရဲ့လားဆိုေတာ့ ငါးပြက္ရာငါးစာခ်တဲ့ အနုပညာနယ္ပယ္ရဲ့ သေဘာကို သူနားလည္ထားပါတယ္လို ့ေၿဖပါတယ္။ သူ TV မွာထြက္ရတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ သူသြားခဲ့တဲ့စစ္ေၿမၿပင္အေၾကာင္းေတြ နိုင္ငံေတြကို ရြတ္ၿပၿခင္းအားၿဖင့္ ခေလးေတြ TV ကိုၾကည့္မွိလို ့ဒါေတြကို နည္းနည္းပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သိမယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ စစ္ဆိုတာနည္းသြားနို္င္ပါတယ္ေပါ့။
ဒီလိုနဲ ့TV ဌာနက အၿပင္မွာ လိုက္ပီး သူ ့ကို ဘယ္ေလာက္သိမွဳ ့ရွိလည္းဆိုတာ စစ္တမ္းေကာက္ေတာ့
မူလတန္းအရြယ္ ခေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ ့နာမည္ေၿပာလိုက္တာနဲ ့ သူ ့လိုစတို္င္ဖမ္းၿပီး အီရတ္ဆိုတာ…. အာဖဂန္ဆိုတာ… ရ၀မ္ဒါဆိုတာေတြ လုပ္ၿပၾကတယ္။ ဒါနဲ ့မိဘေတြကို စစ္တမ္းေကာက္ေတာ့ ခေလးေတြက အဲ့ဒီ ့ အီရတ္ဆိုတာ ဘာလည္းေမေမ ရ၀မ္ဒါဆိုတာဘာလည္း ေမေမလို ့ ေမးၾကတယ္။ လူမ်ိဳးတူေတြ အခ်င္းခ်င္းသတ္ေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ မိဘေတြကေန သိခြင့္ရၾက စစ္ဆိုတာဘာလည္းလို႔ သူတို ့သိၾကတယ္။ဒီလိုဆိုရင္ သူေပးခ်င္တဲ့ မီဒီယာက ေပးတဲ့ သူ ့မက္ေဆ့ခ်္ကိုရ ၾကတယ္ေပါ့။  တခါတေလ ခေလးသူငယ္ေတြ အတြက္ Quiz အစီအစဥ္ေတြၾကည့္ရရင္ ရန္ကုန္က တံတားနာမည္ေတြ ရုပ္ရွင္နာမည္ေတြ အေမးမ်ားတဲ့ အစီအစဥ္ေတြကိုေၿပးသတိရၿပီး “ေမာင္ေလးေၿဖတာ မွန္ပါတယ္ကြယ္”ဆိုတာေတြ သတိရမိတယ္။

ဒီလိုနဲ ့သမီးအေၾကာင္းစိတ္က ေရာက္သြားတယ္။ သမီးက ၉ လပိုင္းက လာလည္တယ္။ ပဲမ်ား အလွၾကိဳက္ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္သိလြန္းလို႕ ခြဲခြာထားရတဲ့ ဒီ၁ နွစ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ အေတာ္ကို ေၿပာင္းလည္းသြားတယ္လို႔ သိသာတယ္။ ရန္ကုန္ၿပန္တုန္းကလည္း သူေက်ာင္းသြားခ်ိန္ ကိုယ့္ Research ကိစၥေတြနဲ ့ ညအိပ္ခါနီး ေလာက္သာ ေအးေအးေဆးေဆးေတြ႔ရတယ္။ သမီးက ေမေမ မီးေလ ကိုရီးယားကိုသြားလည္ခ်င္တယ္တဲ့။ ..မီးသနယ္ခ်င္း (သူေၿပာသလို)
ကိုရီးယားကိုသြားလည္တယ္။ ဒီနွစ္ ခရီးတြားရင္ ကိုရီးယားကိုသြားမယ္ေနာ္တဲ့ သူ႕အေဖက ကိုရီးယားဘာမွ မရွိပါဘူးကြယ္ ဆိုေတာ့  မင္းတမီးလွလွေတြ ၇ွိတယ္ေလ  ကလစ္လွလွေတြ လိုခ်င္တယ္ သူတ႔ို ခ်ဥ္ဖတ္ေတာ့  မီးမၾကိဳက္ဘူးစီးတီးမတ္က ၀ယ္စားတာ ခ်ဥ္တယ္တဲ့။ ေအာ္ တတ္လည္းတတ္နိုင္ၾကပါေပ့ေပါ့။ဒီကိုလာေတာ့ သူ ့အေဖက အလုပ္ရွုပ္ေတာ့ သမီးနဲ ့မေအ ၂ ေယာက္တည္း ၁ပတ္ေလာက္ေနလိုက္ရတယ္။    လူနာတင္ကားေတြ ၿဖတ္သြားရင္ ကၽြန္မက အၿမဲ အသက္ခ်မ္းသာရာရၾကပါေစ လို ့ေရရြတ္တာကို သူက ၾကည့္ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ေတြေနေကာင္းပါေစ လို ့သူလိုက္ရြတ္တတ္တယ္။ ညဘက္စာၾကည့္တာေနာက္က်ေတာ့ မနက္ဆိုမထနိုင္ဘူး။
ေမေမမအိပ္ေတးရင္ မီးေစာင့္မွာေပါ့တဲ့။ဒါနဲ႔ သမီးရယ္ ေမေမ ဘုရား   ဆြမ္းေတာ္မနက္ၿဖန္တင္ရမယ္။
ေမေမ့ကိုိႏိုးေနာ္ဆိုေတာ့ မနက္ကိုခေလးက ၆ နာရီေလာက္ ေငါက္ကနဲ ထပီး ေမေမထေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ေတာ့ေပါ့။ကိုယ္ကလည္း ေအာ္ ေအးေအး ဆိုပီးၿပန္အိပ္ေရာသူလည္းၿပန္အိပ္တယ။္ ေနာက္ ၇ နာရီေလာက္ၾကေတာ့သူ နိူးလာပီး ဘုရားစင္ကိုလွမ္းၾကည့္တယ္။ ေမေမရာ ဆြမ္းကပ္ရမယ္ဆို..ဆိုပီး ဘုန္းဆို အိပ္၇ာထဲၿပန္အိပ္တယ္။ ကၽြန္မက အင္းပါဆိုၿပီးၿပန္အိပ္ေရာ။ ေနာက္ ၈ နာရီေလာက္ထၿပန္ေရာ ဒီေမေမေနာ္ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္မယ္ဆိုလို႕မီးထပီး နိူးရတာေပါ့ ဘာညာနဲ႔ ။သမီးေတာင္ သိတတ္လိုက္တာၾကည့္ပါအုန္းဆိုပီး ပီိတိၿဖစ္ေပါ့။
လာခါစက ဂ်ပန္မေလးေတြ စကဒ္တိုတာေပါ္င္ၿဖဴတာေတြေတြ ့ပီး သေဘာေတြၾကလို ့။ သူကိုယ္တိုင္လည္း အတို ကလြဲရင္ သိပ္မ၀တ္ဘူး။ 
သူစကဒ္က တိုလြန္းေတာ့ ကၽြန္မက သမီးရယ္ တိုတိုေလးေတြ ၀တ္တယ္ဆိုတာ ထိုင္တတ္ရတယ္။ေအာက္ခံ ေဘာင္းေဘာင္းမေပၚေအာင္ထိုင္ရတယ္။  ရန္ကုန္ၿပန္ရင္လည္း ဘိုးဘိုးတို႔ေဖေဖတိုု့ကိုကိုတို႔ တၿခားေကာင္ေလးေတြေရွ့မွာ ေဘာင္းေဘာင္းမေပၚေအာင္ထိုင္ေနာ္ဆိုေတာ့
 ေအာ္ ခ်ကဒ္အတို ခ်ိဳတာ ရီးခ်ားေရွ့ပဲ၀တ္ရတာလား ေဘာင္းေဘာင္းက ရီးခ်ားကိုပဲၿပရမွာလားတဲ့ ဟယ္…………….ေၿပာစမ္း ရီးစားဆိုတာဘာလည္း ဆိုေတာ့ မီးတိပါတယ္ ေမေမရဲ့ ေၿပတီဦးနဲ ့အူ၀ဲက ရီးခ်ားတဲ့ ..ဟဲဘာၿဖစ္လို႔ စကဒ္တိုတို က ရီးစားနဲ႔ ဆို၀တ္လို႔ရတာလည္းဆိုေတာ့ ေမေမကလည္း…
ကိုရီးယားကားထဲမွာ ေကာင္မေလးက တူ ့ရီးခ်ားနဲ ့စကဒ္တိုတိုေလးနဲ ့ေလတဲ့
မီဒီယာလား ေခတ္လားကြယ္……သမီးက ဒီနွစ္ မွ ၅ နွစ္ၿပည့္မွာ.

ၾကည္ၾကည္.

Thursday, January 20, 2011

တကယ္ဆို အိုင္ဒီယာပဲ လိုတယ္ ..

စီးပြားေရးက်ပ္တည္းေနၾကတဲ့ ယခုေခတ္မွာ သူထက္ငါအၿပိဳင္ ဘယ္လို ထိုးေဖာက္ရမလည္းဆိုတာ
ၿပင္ၾကဆင္ၾက  ပလန္ေတြဆြဲၾက  ပံုစံအသစ္ေတြ ခ်ၾက
အဲ့ထဲမွာ တစ္ေလာကၾကည့္လိုက္ရတာေလးက အေတာ္ စိတ္၀င္စားဖို ့ေကာင္းတယ္။
တိုက်ိဳၿမိဳ ့ရဲ့ ၿမိဳ့လယ္ ရွင္းဂ်ဴကုလမ္းေပၚမွာဖြင့္တဲ့ဆိုင္ အေၾကာင္း
ခုေခတ္မွာ ဆိုင္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ NO smoking နဲ႔ smoking area ဆိုပီး ေနရာခြဲထားၾကတယ္မို ့လား။
ဘယ္ေလာက္ပဲခြဲခြဲ ဆိုင္ထဲ၀င္ရင္ေတာ့ အနံအသက္ကရွိတာပဲ။ အဲ့လိုေခတ္ၾကီးမွာ အဲ့ဆိုင္က ေၿပာင္းၿပန္ၿပန္လုပ္လိုက္တယ္။.. ကၽြန္ေတာ္မ်ားဆိုင္သည္  ေဆးလိပ္ခ်စ္ၿမတ္နိုးသူမ်ားအတြက္ သီးသန္ ့ ၿပဳလုပ္ထားပါေသာေၾကာင့္ ခေလးသူငယ္မ်ားၿဖင့္ လာေရာက္ၿခင္း သည္းခံေပးပါတဲ့။
သူမ်ားနဲ႔ေၿပာင္းၿပန္ေတာ့ လုပ္လိုက္တာပဲ တေန့ကိုဆို္င္ကို လူအေယာက္ ၇၀၀ ၀င္တယ္တဲ့ ကဲလူတစ္ေယာက္ကို ယန္း ၈၀၀နဲ ့ပဲ တြက္လိုက္ေနာ္။ အိုင္ဒီယာ….


ကဲေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မိန္းကေလးတိုင္းလိုလိုသိတဲ့ ဂ်ပန္မိတ္ TRIUMPH နာမည္ၾကီး အတြင္းပစၥည္း 
တံဆိပ္ . သူ ့ပစၥည္းေတြ ပိုေရာင္းရတဲ့ ပလန္တစ္ခုခ်လိုက္တယ္အြန္လိုင္းကေနေရာင္းတဲ့ဆိုက္မွာ
ေအာက္ပါ ၀တ္စံု sale campaign သီးသန့္လုပ္ေပးထားတာ။ 


သီးသန့္ ထုတ္ကုန္ရဲ့ ေအာက္မွာ လင့္တစ္ခုထည့္ထားတယ္။ ၀င္ၾကည့္တဲ့မိန္းကေလးက သူ လိုခ်င္တာေလးကို ကလစ္ပီး ရင္ သူပို ့ခ်င္တဲ့ေမလ္းလိပ္စာကို ရိုက္ထည့္လိုက္
ေၿပာရရင္ေတာ့……..အခ်စ္ေရ …..ဒါေလးနဲ ့ဆို ဘယ္လို ေနမလည္းဆိုပီးေပါ့
ကိုယ္၀ယ္ခိုင္းေစခ်င္တဲ့ သူဆီ (ခ်စ္သူ) ရဲ့ေမးလ္းထဲကို လွမ္းပီးပို ့ယံုပါ








အၿပင္မွာ အင္တာဗ်ဴးေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားေသာ ပုရိသေတြက အဲ့ဒီ ဆိုက္ရဲ့ပလန္ကိုၾကိဳက္ေၾကာင္း ကိုယ့္မိန္းခေလးကို လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးခ်င္ရင္ေတာင္ အေရာင္ အၾကိဳက္မသိေတာ့ ခုဒီဆိုက္ကေလးရွိေတာ့ လက္ေဆာင္အတြက္ ေခါင္းမစားပါတဲ့..။.
အဲ့လို လုပ္လိုက္တာ ၉၇% နွုန္းေအာင္ၿမင္မွဳ ့ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ေရာင္းအားၿမင့္တတ္လာပါတယ္တဲ့ ..



တစ္ေလာက ကမာကုရ သြားေတာ့ ကမာကုရ ကမ္းေၿခက ဟာ၀ိုင္ယီဆုိင္မွာေရာင္းတဲ့ သူတို ့က ရင္ ၀တ္တဲ့အက်ၤီၾကည့္ပီး ဟာ…..ဟုတ္တယ္ ငါ ရန္ကုန္ၿပန္ေရာက္ရင္ သၾကၤန္အမွီ ဒီပစၥည္းထုတ္မယ္လို ့....အုန္းသီးလည္းေပါတာပဲ ဟာ...



   အိုင္ဒီယာ…

ေပါ့ေပါ့ပါးပါးၿပံဳးလိုက္ပါ။
ၾကည္ၾကည္

Wednesday, November 17, 2010

ေဆာင္းဦးမို႔ ရြက္ေတြေၾကြ

ေႏြသည္ ပင္လယ္အေရာင္လို႔ ကိုယ္က သတ္မွတ္တယ္။
မိုးကိုေတာ့ ကိုယ္က ေတာေတာင္တန္းေတြ အေရာင္လို ့မွတ္ထားၿပန္ေရာ။
ေဆာင္းကေတာ့ အားလံုးအေတြးမ်ားတူမလား နွင္းရဲ႕ အေရာင္ေပါ့။
ဒါဆို ေဆာင္းဦးရဲ႕ အေရာင္က ဒီလိုလားကြယ္။



(ကိုယ္ပိုင္ပံုေတြပါ)

ေဆာင္းဦးမွာ အရြက္ေတြေၾကြလို ့ပင္စည္မွာရိုးတံ နဲ ့ကိုင္းေတြပဲ က်န္တာေတာ့ ကိုယ္ သေဘာမက်ဘူး။
ေအးလြန္းမွာ ဆိုးလို ့တစ္ခ်ိဳ႕အပင္ေတြ ကို ေကာက္ရိုးနဲဲ႔ ကာတဲ့သူက ကာေနၿပီ။
မနက္ေစာေစာ ကားစက္ထထနိုးရတာလည္း ဒီေဆာင္း။
အရြက္ေတြ ကို ေၿမခေအာင္လုပ္တာလည္း ဒီေဆာင္း။
ကိုယ္ ၿမန္မာၿပည္က မ်ိဳးယူလာတဲ့ အပင္ေလးေတြ ေသသြားေအာင္လုပ္တာလည္း ဒီေဆာင္း။
အသားအရည္ေတြ ေၿခာက္ေသြ႔ေစတာလည္း ဒီေဆာင္း။
ဟင္းက်က္လို ့ခဏေနစားမယ္လုပ္ရင္ ၿပန္ေႏႊးရတာလည္း ဒီေဆာင္း။
Homeless အဘိုးၾကီးကို ကဒ္ထူအိမ္ထဲက ထြက္ေအာင္မလုပ္တာလည္း ဒီေဆာင္း။
ကိုယ့္ ကို ေမြးတာလည္း ဒီေဆာင္းေပါ့။


လတ္တေလာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေၿပာၿဖစ္ေနတဲ့ ေဆာင္း အေၾကာင္းက
" သူမရွိတဲ့ အခိုက္ေတာ့ ကိုယ္ေဆာင္းကို မၾကိဳက္ခ်င္ဘူးလို႔"


ေဆာင္းဦးအလွကို မွ်ေ၀ခံစားေစဖို ့ ဓတ္ပံုေလးေတြပါတင္ေပးထားပါတယ္။
၁၃ရာစုနွစ္မွာ ကတည္းကေဆာက္ထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းထဲ မွာခုခ်ိန္ထိ ဘုရင္မိသားစုေတြ လာရင္ အပန္းေၿဖတဲ့ အေဆာက္အဦး ေလးရဲ႕ ဂ်ပန္ဂါးဒင္း အလွပါ။ ခုအရြက္ေတြ အေရာင္ေၿပာင္းခ်ိန္ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္း  သြားလည္တုန္းကေပါ့။

၁၇.၁၁.၂၀၁၀ အမွတ္တရေရးၿခင္းပါ။


ၾကည္ၾကည္